شنبه , 29 مهر 1396
  • :
  • :
تاریخچه صدا در سینما

امتیاز شما

توضیحات دسته: مبانی بازدید: 1709

 جذابیت سینمای صامت به دلیل وجود تصویر متحرک می­‌توانست دوران باشکوه تاریخ سینما را یدک بکشد. اگر چه این دوران از نمایش فیلم­‌های کوتاه مدت شروع شد اما کم­کم با ورود کپشن نمایشی و مختل نمودن نمایش به عنوان بک تکنیک جدید، زمان نمایش را بیشتر نمود و به جذابیت فیلم افزود. از 1894 با حضور دستگاه  Kinetoscope جهت نمایش فیلم صامت توسط ادیسون تا نمایش نخستین فیلم صدادار تقریبا سی سال می­گذرد. در طی این مدت بیش را یکصد اختراع به ثبت رسیده که می­‌توانستند ارتباط اصلی و یا فرعی با سینمای ناطق داشته باشند.

در اواخر 1880 همکاری ادیسون با ویلیام کندی، لوری دیکسون منجر به تولید یک دستگاه دوربین فیلم­برداری شد، سپس دیکسون با توسعه آن اقدام به ساخت دستگاه  Kinetoscope نمود که می­‌توانست با گرامافون ادیسون صدای هماهنگ با تصویر متحرک تولید نماید. دیکسون در سال 1894 توانست با نمایش فیلم کوتاه توسط دستگاه Kinetoscope به کار خود ادامه دهد. مسئله مهمِ همرمانی صدا با تصویر چندان دقیق اجرا نمی­‌شد. اغلب با موزیکی که بر روی استوانه کربنی تراشیده شده بود اقدام به پخش صدا می­کرد. در این دستگاه صدا از طریق گوشی پزشکی بصورت فردی شنیده می­‌شد.(شکل ۱)

                    

 (شکل ۱)

در پی ساخت این دستگاه، کلوپ‌های نمایش تاسیس گردید و در آنجا هر کس می­‌توانست برای مدتی بطور سرپا به تماشای فیلم مورد نظرش مشغول شود.  

در سال 1895 توسط برادران لومیر در پاریس دستگاه(Cinematographe) اختراع دو منظوره صورت گرفت. این اختراع در ابتدا به عنوان دوربین فیلمبرداری عملیات ثبت فیلم را انجام می‌­داد، و سپس همین دستگاه به صورت پروژکتور نمایش فیلم عمل می‌­نمود. بطوریکه با شارژ نوار فیلم ظاهر شده (مثبت/پوزتیو) در همان دستگاه و نصب یک پروژکتور نور در پشت آن، می­‌توانستند آن را برای نمایش عموم آماده نمایند.(شکل ۲) 

                                                                               (شکل ۲)

پس از گذراندن شرایط اولیه نمایش عمومی اکنون نکته مهم و جذاب پخشِ صدای فیلم در سالن سینما مورد توجه قرار گرفت. از سال 1902 الی 1926 که دوران سینمای صامت است،استقبال ویژه­‌ای توسط مخترعین و مبتکرین از سینما با صدا صورت گرفت. در این دوره بیش از یکصد مورد وسیله مربوط به سینمای صدادار ابداع شد.

به تصور من مهمترین اختراع این دوره سینما ، می‌­توان تنها یک اختراع را موجز و موثر دانست. این اختراع لامپ ترایود(به انگلیسی: Triod) تقویت کننده دامنه سیگنال الکتریکی است که در سال 1906 توسط دکتر لی دو فارست به ثبت رسید. لامپ اودئون نقطه عطفی در تاریخ تحولات مخابرات، رادیو و تلویزیون ایجاد نمود. آنچه که ما اکنون به نام مخابرات صوتی و تصویری و همچنین داده­‌های کامپیوتری داریم با قلب تپنده لامپ ترایود (سه قطبی) و مولود برتر آن ترانزیستور است که در هر دستگاه­ مخابراتی موثرترین فعالیت را به عهده دارد. (شکل۱،۲،۳/۳) 

 (شکل۱/۳)

دیاگرام لامپ ترایود (شکل۲/۳)

  لامپ ترایود (شکل۳/۳)

 تا قبل از این اختراع، اغلب کسانی که به نوعی در ضبط صدا بر روی گرامافون فعالیت می­‌کردند، هیچیک قادر به افزایش حجم صدای دستگاه پخش گرامافون نبودند. همچنین نمی‌توانستند صدای گرامافون را در سالن نمایش مملو از جمعیت پخش کنند. حتی ادیسون به ضعف دستگاه گرامافون استوانه­‌ای خود جهت پخش صدا داخل سالن نمایش نیز پی برده بود و بارها اقدام به ساخت تقویت کننده مکانیکی صدا کرد؛‌ که با ابزار اهرم، فنر، پیچ و وزنه کار نماید. اختراع بعدی ادیسون با پروژکتور توسعه یافته دو فرد به نام‌های(Thomas Armat) و (C. Francis Jenkins) به نام دستگاه(Vitascope) بود که تا حدودی می‌توانست فیلم را با صدا هماهنگ پخش نماید اما در مورد حجم صدا، هنوز مسله حل نشده بود. صدای دستگاه گرامافون با حجم ثابت پخش می­‌شد.  

ابزار و محیط مناسب ضبط صدای فیلم در سال 1921 توسط لی دو فارست به نام فوتو فیلم(Photofilm) اختراع شد. این دستگاه می‌­توانست صدای گوینده را توسط میکروفن دریافت نماید و سپس علایم الکتریکی صوت را به تغییرات نور و در انتها به صورت تغییرات شیمیایی بر روی فیلم ثبت کند. نوار فیلم را مطابق عملیات شیمیایی ظاهر می­‌نمودند که پس از قرار دادن در مقابل نور ثابت و حرکت آن، تغییرات نور حاصل از فیلم بر روی سلول فتوالکتریک(امانوئل گلدنبرگ-Emanuel Goldberg-1920). اثر می­‌گذارد. علایم الکتریکی خروجی بعد از عبور از یک دستگاه تقویت کننده صوتی، توسط بلندگو برای عموم پخش می­‌شد.

اکنون سینما به ابزار پر قدرتی مجهز شده بود تا تماشاگران بیشتری را به سالن نمایش جذب نماید.

برادران وارنر با آزمایشگاه بل (AT & T) برای ساخت دستگاه نمایش فیلم صدادار وارد قرارداد شدند. متخصصین آزمایشگاه بل که سالها قبل در ضبط دیسک گرامافون فعالیت داشتند، متوجه شدند که اکثر ابزار مربوط به تولید فیلم صدادار را در اختیار دارند. این ابزار عبارت بودند از: میکروفن (الکساندر گراهام بل)، بلندگو (کارخانه Altec)، ضبط صوت دیسک (گرامافون Emile Berliner) و آمپلی فایر صوتی (لامپ ادئون اختراع لی دو فارست). تنها رابط این دو دستگاه بررسی و ابداع روشی بود که بتوانند مشکل همزمانی صدا با تصویر را حل نمایند. به همین منظور جهت تحقیق و ساخت با شرکت (WesternElectric) قرارداری منعقد نمود.

 طول نمایش فیلم تقریباً 11 دقیقه بود و برای ضبط صدای آن لازم بود که محیط جدیدی طراحی نمایند تا زمان آن را افزایش دهند. تا آن موقع زمان پخش دیسک گرامافون ۱۰ اینچی با ۷۸ دور در دقیقه تقریبا بین ۳ الی ۴ دقیقه بود ؛ به همین منظور ابتدا قطر دیسگ را تا ۱۶ اینچ افزایش دادند و سپس دور آنرا تا ۳۳ و ۱/۳ دور در دقیقه (۱۰۰ دور در ۳ دقیقه) کاهش دادند. با این روش زمان ضبط دیسک افزایش یافته بطوریکه هر حلقه فیلم تنها به یک دیسک ۱۶ اینچی اختصاص می­یافت. نام دستگاه جدید (Vitaphone) بود و عملکرد آن به گونه‌­ای بود که نیروی محرکه فیلم و دیسک گرام از یک موتور الکتریکی فرمان می‌گرفت و برای همزمان نمودن صدا با فیلم می­‌توانستند توسط ابزار گاورنر تا اندازه‌­ای سرعت گردش دیسک را کنترل نمایند. (شکل ۴)

 (شکل ۴)

برادران وارنر توانستند با دستگاه (Vitaphone) در سال 1926 با به نمایش در آوردن فیلم دون خوان، صدای فیلم را توسطدو بلندگو پخش نمایند. این دو بلندگو یکی در پشت پرده و دیگری در جلوی پرده سینما قرار داشتند. (شکل ۵)

 (شکل ۵)

در تاریخ سینما نام نخستین فیلم صدادار، به فیلم خواننده جاز "The Jazz Singer" معروف شده است؛ شاید به این دلیل که توانست برای نخستین بار دیالوگ را به متن فیلم اضافه نماید؛ استقبال بی­‌نظیر مردم از این فیلم توانست عنوان نخستین فیلم صدادار را به خود اختصاص دهد.

در فاصله بین سالهای 1929 الی 1933 کلیه کمپانی های مربوط به فیلمسازی، صدای فیلم را به حاشیه فیلم منتقل نمودند. با اینکه صدای سرصحنه نیز می‌­توانست با دستگاه فوتو فیلم ثبت شود اما کلیه امور صدای فیلم پس از مراحل تدوین فیلم می­‌توانست به مرحله تولید صدا برسد و این‌گونه شد که ثبت صدا بر روی فیلم توانست یک پارگراف در فیلم‌سازی باز کند که به آن مرحله ( ADR) و (Foley) می­‌گفتند.( شکل ۶)

 (شکل ۶) 

در سال 1938 اتقاق مهم دیگری در سینمای برای صدا بوجود آمد که جمعیت کثیری را به سالن سینما کشاند. فیلم انیمیشن فانتاسیا با سالن ویژه، این بار توانست نخستین صدای سه بعدی استریوفونیک را به نمایش بگذارد. در سالنی که ویژه این نمایش طراحی کرده بودند، صدا از سه جهت راست، وسط و چپ پخش می­‌شد و برای نخستین بار بود که افکت‌های صوتی در فضای سالن حرکت می­‌کردند. در آپاراتخانه این سینما دو دستگاه پخش فیلم نصب شده بود که یکی جهت پروژکتور فیلم بود و دیگری فیلم مربوط به صدا را بطور همزمان به گردش در می­‌آورد. نوار فیلم صدا ۳۵ میلیمتری و دارای سه مسیر اپتیک بود. علایم اپتیک هر مسیر بطور جداکانه توسط سه سلول فتوسل دریافت و هر یک توسط یک آمپلی فایر تقویت می­‌شدند تا در مکان معین داخل سالن از بلندگوی خود پخش شوند. این فیلم به مدت چهار سال بر روی اکران بود.( شکل ۷)

 (شکل ۷)

محیط اپتیک برای ضبط صدا چندان مناسب نبود. با اینکه طول عمر متناسب با خود فیلم را داشت، اما از جهت کیفیت و پاسخ فرکانسی چندان دلچسب نبود. به عبارتی با ورود محیط ضبط مغناطیسی به عرصه موسیقی و توانایی دستیابی به کیفیت (Hi- Fi) متخصصین به فکر جایگزین نمودن حاشیه اپتیک با مغناطیس شدند. کیفیت اپتیک در بهترین شرایط داری نسبت سیگنال به نویز (۴۵db) بود و پاسخ فرکانسی (۵۰Hz ~ ۱۰KHz) نمی‌­توانست موجب افزایش قدرت صدا در سالن نمایش شود؛ زیرا با افزایش حجم صدا توسط آمپلی فایر، دامنه نویز اپتیک هم در سالن شنیده می­‌شد. اما محیط مغناطیس با کیفیت نسبت سیگنال به نویز ( dB65) و پاسخ فرکانسی ( ۲۰Hz ~ ۲۰KHz) امکان جلب تماشاگران بیشتری جهت شنیدن صدای چند کاناله را فراهم می­‌نمود.

در اوایل دهه ۵۰ میلادی دو اتفاق مهم دیگر سینما دگرگون کرد. نخست ورود پرده عریض(Wide Screen) و نمایش فیلم‌های ۷۰ میلی­متری و سینمای اسکوپ ۳۵ میلی­متری جذابیت سینما را افزون نمود. دوم بکارگیری حاشیه مغناطیس برای بالا بردن کیفیت صدا که می­‌توانست جذابیت تصویر را افزون‌تر نماید. (شکل ۸)

(شکل ۸)

ورود پرده عریض سینما می­توانست تماشاگران بیشتری را به سالن نمایش جلب نماید. تعداد تراک های صدا قادر بود تعداد بلندگوهای سالن را افزایش داده و صدای فیلم را به صورت استریوفونیک پخش نماید. در نمایش فیلم 70 میلیمتری از شش نقطه صدا پخش می­شد. پنج تراک مربوط به جلوی پرده نمایش و یک تراک مربوط به صدای اطراف صدای فراگیر (Surround)بود. پنج باند مربوط به جلوی پرده چنان عمل می‌­نمود که اگر به فرض درشکه‌­ای از سمت راست وارد صحنه نمایش می­‌شد تا خروج آن از صحنه، صدای آن توسط پنج نقطه تعقیب می­‌شد. بطوریکه حرکت و جابجایی صدا با سوژه، بیننده را جذب می‌­کرد. علاوه بر آن به دلیل کیفیت بالای محیط مغناطیس می­‌توانستند برای برخی از صحنه­‌ها مانند: شلیک توپ و یا صدای انفجار با حجم بالای صدا تماشاکر را غافلگیز نمایند.(شکل ۹)

 (شکل۹)

تماشاگرانی که در وسط سالن مستقر می­‌شدند صدا و تصویر جذابتری را احساس می­‌کردند. چرا که در وسط سالن علاوه بر دسترسی به تصویر یک‌دست می­‌توانستند صدای یکنواخت و هماهنگی از چهار جهت دریافت نمایند. در برخی از سالن‌های نمایش با نصب یک بلندگو در بالای سقف آنرا بطور مجازی به نام هفت باند استریوفونیک معرفی می­‌نمودند. اما تاریخ سینما تا اواخر دهه ۷۰ میلادی هرگز از شش باند صدا فراتر نرفت .

از نقاط ضعف محیط مغناطیسی عمر کم نوار مغناطیس بود. لایه پلی استر فیلم به کمک چسب به نوار باریک اکسید فرو (اکسید آهن) مجهز می‌­شد. به دلیل رفتار سخت آپارات سینما در حرکت ضربه­‌ای به نوار فیلم، لایه مغناطیسی آن آسیب می­‌دید. بنابراین در هر یکصد بار نمایش فیلم، صدا به دلیل ریزش نوار مغناطیسی بریده بریده پخش می­‌شد. لذا عملیات بازسازی که عبارت است از: تراشیدن نوار مغناطیسی، لایه گذاری، ضبط صدا می­‌توانست پر هزینه تمام شود.

اغلب می­‌دانید در تولید فیلم کپی صفر حاشیه اپتیک آن سیاه است. پیشنهاد لابراتوار بر این بود که برای رساندن فیلم در مواقع بسیار ضروری با ایجاد نوار مغناطیس و ضبط صدای فیلم بر روی آن از این نوع کپی هم استفاده شود. 

در اواخر دهه ۷۰ حاشیه اپیتک صدا به تسخیر کمپانی دالبی درآمد. دالبی که در سال 1966 روش نوع A را برای کاهشنویز (Noise Reduction) بر روی نوار mm ۱۷/۵ که در استودیوهای تدوین صدای فیلم کاربرد داشت، به بازار حرفه‌­ای ارایه کرد. سپس با تغییر سطح تصمیم گیری دامنه نویز به نام دالبی B در سال 1968 جهت استفاده بر روی محصولات عمومی ارایه داد و سپس همین محصول را در سال 1970 بر روی نوار کاست نصب نمود. وی با بررسی دامنه نویز حاشیه اپتیک و ارایه روش کاهش دامنه نویز ویژه پخش فیلم ۳۵ میلی­متری توانست در سال 1975 تحت عنوان دالبی استریو(Dolby Stereo) آن را عملی نماید و در سال 1977 با دو فیلم "جنگ ستارگان" و "برخورد نزدیک از نوع سوم" عملاً حاشیه اپتیک را از محیط مغناطیس پس گرفت.

در پخش فیلم "جنگ ستارگان" برای نخستین بار مهندسین دالبی یک بلندگو به نام بچه بمب(Baby Bomb) در سالن نصب نمودند. این کانال اضافی فرکانسهای پایین (کمتر از ۱۸۰ هرتز) را از دو باند چپ و راست فیلتر می­‌نمود تا در پخش انفجارها و افکت‌های صوتی اثر گذار باشد.

 این کانال بعدها به نام (Low Frequency Effect. LFE) در سیستم‌های مولتی تراک سینما معمول شد.(شکل ۱۰)

 (شکل۱۰)

سیستم دالبی، سطح نویز حاشیه اپتیک را می­‌دانست با توجه به اینکه نسبت سیگنال به نویز حاشیه پتیک نیز (۴۵dB) است. جهت بهبود آن ابتدا آن را از فیلتر کمپرسور عبور داده تا سطح نویز صدای اصلی با دامنه نویز همسطح شود. در این صورت فیلتر کمپرسور دامنه­‌های پایینتر از ( ۴۰dB-) افزایش داده تا پایین‌ترین دامنه نویز صدای اصلی با دامنه نویز مرجع اپتیک هم سطح نماید. هنگامی که سیگنال خروجی فیلتر کمپرسور شنیده شود؛ تفاوت اساسی ما بین سیگنال ورودی با خروجی احساس خواهید نمود. صدای قبل از کمپرسور کاملا واضح و بدون نویز است اما خروجی آن علاوه بر داشتن دامنه نویز (شبیه اپتیک)، کاهش ناگهانی دامنه‌­های بلند صدا را مشهود خواهد نمود . به هر حال این مجموعه در حاشیه اپتیک چاپ می‌شود . پس از ظهور فیلم اپتیک آن را برای پخش در دستگاه پروژکتور قرار می­‌دهند و خروجی سیگنال صدا را به دستگاه فیلتر معکوس دالبی اعمال می­‌نمایند. در فیلتر معکوس با داشتن اندازه سطح دامنه نویز مرجع، دامنه نویز اپتیک را پدید می‌آورد و آن گاه مدار اکسپندر (Expander) وارد عمل می­‌شود. در این شرایط اندازه سطوحی که قبلا کاهش یافته را افزایش می­‌دهد و در این فرآیند دامنه نویز نیز کاهش می­‌یابد ؛ نسبت سیگنال به نویز خروجی با سیگنال اصل تقریبا یکسان شده و دامنه نویز اپتیک حذف می­‌گردد.

در بهترین شرایط نسبت سیگنال به نویز از (۴۵dB) به (۶۵dB) افزایش می­‌یابد. (شکل۱۱)

 (شکل۱۱)

 کمپانی دالبی در سال 1982با یک ترفند الکترونیکی توانست دو تراک حاشیه اپتیک را با چهار کانال صوتی ترکیب نماید. چهار کانال صوتی (چپ، راست، وسط و پشت) به شیوه فازوری با هم در یک ماتریس، میکس می­‌شدند. خروجی به صورت دو کانال جدید معدل چپ (Lt) و معدل راست (Rt) را از فیلتر دالبی عبور می­‌داد و سپس بر روی حاشیه چاپ می­‌نمود.درهنگام نمایش مجددا دو تراک یا دو کانال را در ابتدا از فیلتر دالبی عبور داده و بعد از اینکه دامنه سیگنال‌های ( Lt,Rt) گسترده می‌شوند از مدار دماتریس عبور کرده و کانال‌های صوتی تفکیک می­‌شوند. خروجی مدار دماتریس چهار کانال صوتی تفکیک شده تولید می­‌کند. اکنون برای پخش کانال‌های راست، چپ و وسط از باندهای خود قابل پخش است. اما برای سیگنال کانال پشت نیاز به ترفند ویژه دارد. نخست اینکه سیگنال کانال پشت را با (۶dB) کاهش به دو باند راست و چپ در پشت سالن منتقل می­‌نمایند. دوم اینکه این دو باند از قسمت پشت با ۱۸۰ درجه اختلاف فاز نسبت به هم پخش می­‌شوند. این روش؛محیط پخش یک فضای آکوستیکی مجازی در پشت سالن ایجاد می­‌کند که آنرا فراگستر (Surround)می­‌نامند. ضمناً از روش (بچه بمب) نیز در پخش سالن استفاده می‌­نمایند. در این صورت از چهار کانال دریافتی شش باند ساخته می­‌شود. تعداد پنج باند اصلی و یک باند فرعی (LFE) روش جدید پخش (5.1) ابداع می­‌شود. این روش پخش؛ بعدها به نام (Pro-Logic) معروف می­‌گردد. با توسعه دادن فیلتر دالبی به نام (Spectral Recorder) این روش در سال 1986 به نام (Dolby-SR) تثبیت می­شود. (شکل ۱۲)

در ایران برای نخستین بار فیلم سینمایی "متولد ماه مهر" به کارگردانی احمد رضا درویش در سال ۱۳۷۸ به روش دالبی SRتبدیل و اکران شد. 

 (شکل۱۲)

 کمپانی دالبی در سال 1991 با اشغال فواصل دندانه فیلم برای نخستین بار محیط دیجیتال را با نام (Dolby SR-D) به سینما وارد نمود. ماتریس (78×78) خانه تقریبا (0.5 Mbit/s) می­‌توانست شش کانال صدا را به روش (AC-3) فشرده نماید. تعداد (5.1 ) کانال به صورت (L, C, R, Ls, Rs, LFE ) در سالن سینما چیده می­‌شد. در این روش کانال‌های پشت از هم تفکیک طراحی شده بودند تا افکت‌های واقعی قابل اجرا باشند.

طول موج فرکانس‌های پایین بسیار بلند است و به همین دلیل هیچ‌گاه منبع آن برای شنونده معلوم نمی­‌شود، لذا بلندگوی (SubWoofer) برای پخش افکت‌های فرکانس پایین (LFE) مکان خاصی برای نصب آن در سالن سینما در نظر نمی‌گیرند،معمولا در پشت پرده نمایش نصب می­‌شود.

در ایران برای نخستین بار فیلم سینمایی "دوئل" به کارگردانی احمدرضا درویس در سال ۱۳۸۳ به روش (Dolby SR-D) تبدیل و اکران شد.

کمپانی(Digital Theater System DTS) برای نخستین بار فیلم پارک ژوراستیک را در سال 1997 برای نمایش خانگی به فرمت ( DTS) بر روی دیسک فشرده آماده نمایش کرد. ورود فرمت صدای (DTS) به سینما با اضافه نمودن یک نوار نوری در حاشیه فیلم بود. این نوار باریک یک رمز زمانی ۲۴ بیتی، فرمان همزمانی روی(CD) را تولید می­‌کرد. فیلم‌هایی که براساس این روش تولید می‌­شدند، به همراه یک دیسک فشرده قابل پخش بودند. در این روش صدا به شیوه (5.1) قابل پخش است. سرعت فایل‌های صوتی (۸۸۲Kbit/s) می‌­باشد. برای بالابردن کارآیی صدای فیلم معمولا حاشیه اپتیک را سازگار با روش دالبی SR تحت عنوان ( DTSآنالوگ) چاپ می­‌نمایند.

برای نخستین بار فیلم سینمایی "نیمه پنهان" به کارگردانی تهمینه میلانی در سال ۱۳۸۰ به روش ( DTS) آنالوگ تبدیل و اکران شد.

برای نخستین بار فیلم سینمایی "آفساید" به کارگردانی جعفر پناهی در سال 2006 به روش (DTS) تبدیل شد.

 روش صدای (Sony Digital Dynamic Sound . SDDS) نیز یکی از محیط‌های دیجیتال در فیلم سینمایی است که در محل نوار کناری فیلم به صورت بلوک های ثابت چاپ می­‌شود. در بلوک‌های حاشیه دو طرف کناری فیلم تعداد ( 7.1) هشت کانال صوتی بدون فشرده سازی چاپ شده است. اندازه هر مربع در قالب بلوکها (۲۸µm) است و با لیزر سبز قابل خواندن است. برای نخستین بار در فیلم "آخرین اقدام قهرمان" در سال 1993 به روش (SDDS) اکران شد. در اوایل 1999 بیش از ۶۷۰۰ سینما به تجهیزات پخش (SDDS) مجهز شده بودند. تلاش اولیه تولید این روش توسط گروه صدای سونی وابسته بهکمپانی کلمبیا بود که تخت قراردادی با شرکت (Semetex) منعقد کرده بودند. در سالن سینما علاوه بر روش دالبی که از محل شش نقطه صدا پخش می‌­شود، دو محل چپ و راست در روش (SDDS) به آن اضافه می‌­شود. در این روش سعی شده تا پخش سیستم مگنت شش باند دهه ۷۰ را زنده نمایند.   

(شکل۱۳)

 انتخاب سه لوگوی (Dolby Digital, SDDS, DTS) در تیتراژ پایانی فیلم‌های سینمایی بیانگر حساسیت بالای تهیه کننده در صدای فیلم است. چرا که با انتخاب سه نوع فرمت صدا می‌­تواند شرایط مساعدی جهت پخش صدا در هر نوع سالن سینما را ایجاد نماید.

با پیشرفت محیط نمایش از آنالوگ به دیجیتال، محیط صدا نیز به صورت دیجیتال با فرمت­ (ADAT) و هشت باند صدا بر روی نوار مغناطیس ضبط می­‌شود. این صدا به همراه تصویر دیجیتالی توسط پروژکتور داده­ها در سالن نمایش پخش می­‌شود.

 

                                                                                                                 ابراهیم وژده میانه                                                                                                                                    wogedehmebrahim@gmail.com      

                                                                                                          ویراستار: مازیار شیخ محبوبی                                                                                                                                   Shmm325@gmail.com

 

 

نظر شما
کد بالا را وارد کنید:
نظر های بازدیدکنندگان
هیچ اطلاعاتی وجود ندارد

    گالری تصاویر

    پیشخوان

    پیوندها

    فیلم آموزشی(پرتره یک هنرمند طراح صدا)

    1395/06/16

    اخبار خانه سینما

    مجمع عمومي عادي كانون آهنگسازان روز يكشنبه 14 آبان ماه آينده راس ساعت 6 بعد از ظهر در محل خانه سينما (تالار سيف اله داد) برگزار مي شود. دستور جلسه :
    نشست نقد و بررسي كتابهاي "فيلم/ژانر" و " "ژانر و هاليوود" كه باحضور آقايان فرهاد توحيدي ، خسرو دهقان و حسن حسيني به همراه مترجمان كتابها ، ساعت 17 فردا يكشنبه 30 مهر ماه در خانه سينما برگزار مي شود شركت فرماييد.
    مراسم بزرگداشت 18 نفر از هنرمندان پيشكسوت عضو انجمن صنفي بازيگرانِ بدلكار سينما با حضور جمع كثيري از سينماگران و اعضاي اين انجمن در تالار زنده ياد سيف الله داد خانه سينما برگزار شد.
    قائم مقام مديرعامل مركز گسترش سينماي مستند و تجربي از داوري مستندهاي راه يافته به سي و ششمين جشنواره فيلم فجر در همه بخش هاي سوداي سيمرغ خبر داد.
    اين فراخوان كه امكان ثبت‌نام بر روي سايت جشنواره از اول آبان ماه فراهم خواهد بود، به شرح ذيل منتشر شد:

    تبلیغات

    تماس با ما

     Info@IranAMPS.com

     تهران، پیچ شمیران٬ بهار جنوبی، کوچه سمنان، پلاک۲۹ 

    کد پستی:۳۷۵۱۱-۱۵۶۱۷

     ٧٧٥٣٦٠٤١ و ٧٧٦٥٠٢٠٣ (داخلی ۲۱۹)

    نظرسنجی

    سایت انجمن صدای سینمای ایران را چگونه ارزیابی می کنید؟

    بازدیدکنندگان

    امروز 202
    هفته گذشته 202
    این ماه 202
    کل 154306

    عضویت در خبرنامه